Το Εμπόριο του 19ου Αιώνα

Φαντάσου την Ελλάδα του 19ου αιώνα σαν μια μικρή χώρα που μόλις έκανε τα πρώτα της βήματα μετά την ανεξαρτησία. Η εμπορική κίνηση ήταν πολύ περιορισμένη εσωτερικά λόγω του μικρού πληθυσμού και της χαμηλής αγοραστικής δύναμης.

Το εξωτερικό εμπόριο αποτελούσε την κύρια μορφή εμπορίου μέχρι το 1913. Οι εισαγωγές ξεπερνούσαν κατά πολύ τις εξαγωγές, κάνοντας το ισοζύγιο πληρωμών μόνιμα παθητικό.

Παρά τα προβλήματα, το εμπόριο είχε τεράστια αξία για τη χώρα. Βοηθούσε στην επίλυση του επισιτιστικού προβλήματος και έφερνε σημαντικά έσοδα στο κράτος μέσω των τελωνείων.

Η ανάπτυξη του εμπορίου ήταν εντυπωσιακή - από 36 εκατομμύρια χρυσές δραχμές το 1851 έφτασε τα 315 εκατομμύρια το 1911! Αυτή η αύξηση συνδέθηκε με την εδαφική επέκταση (Ιόνια νησιά, Θεσσαλία) και τον διπλασιασμό του πληθυσμού.

Σημαντικό: Το 1900-1910 τα γεωργικά προϊόντα αποτελούσαν τα 3/4 των συνολικών εξαγωγών, με τη σταφίδα να κυριαρχεί, ακολουθούμενη από το ελαιόλαδο και το κρασί.

Άλλα εξαγόμενα προϊόντα περιελάμβαναν το βαμβάκι (ειδικά κατά τον αμερικανικό εμφύλιο) και τον καπνό, που αντιπροσώπευε το 2-3% των εξαγωγών.