Συνθήκη της Λοζάνης και Εδαφικές Αλλαγές
Το 1923, μετά από χρόνια πολέμων και διπλωματικών διαπραγματεύσεων, υπογράφηκε η Συνθήκη της Λοζάνης που καθόρισε τα τελικά σύνορα μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας. Σύμφωνα με αυτή τη συμφωνία, η Τουρκία κράτησε την Ανατολική Θράκη, ολόκληρη τη Μικρά Ασία και τα στρατηγικά νησιά Ίμβρο και Τένεδο.
Η πιο δραματική απόφαση της συνθήκης ήταν η υποχρεωτική ανταλλαγή πληθυσμών. Οι ορθόδοξοι χριστιανοί που ζούσαν στην Τουρκία έπρεπε να μετοικήσουν στην Ελλάδα, ενώ οι μουσουλμάνοι της Ελλάδας να μεταφερθούν στην Τουρκία.
Ωστόσο, υπήρχαν συγκεκριμένες εξαιρέσεις από αυτόν τον κανόνα. Το Οικουμενικό Πατριαρχείο, οι Έλληνες της Κωνσταντινούπολης, της Ίμβρου και της Τενέδου επέτρεπε να παραμείνουν στην Τουρκία. Αντίστοιχα, οι μουσουλμάνοι της Δυτικής Θράκης μπόρεσαν να μείνουν στην Ελλάδα.
Σημαντικό: Η ανταλλαγή πληθυσμών επηρέασε περισσότερα από 1,5 εκατομμύριο ανθρώπους και διαμόρφωσε τη σύγχρονη εθνική σύνθεση των δύο χωρών.
Η χρονολογία που παρουσιάζεται δείχνει την εδαφική επέκταση της Ελλάδας από το 1830 μέχρι το 1947, καταλήγοντας με την προσάρτηση των Δωδεκανήσων μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.