Η Ελληνική οικονομία μετά την Επανάσταση

Μετά την Επανάσταση, η Ελλάδα ήταν μια φτωχή χώρα με περιορισμένη έκταση και μικρό πληθυσμό. Τα αρχικά σύνορα περιλάμβαναν τη γραμμή Αμβρακικού-Παγασητικού, ορισμένα νησιά του Αιγαίου (Βόρειες Σποράδες, Κυκλάδες), τη Ρούμελη και τον Μοριά. Αργότερα προστέθηκαν τα Ιόνια Νησιά (1864) και η Θεσσαλία (1881), με τα βόρεια σύνορα να φτάνουν στον Όλυμπο.

Η πυκνότητα του πληθυσμού αυξήθηκε από 15 κατοίκους ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο το 1808 σε 43 το 1911, παραμένοντας όμως πολύ χαμηλότερη από τις τριψήφιες τιμές της Δυτικής Ευρώπης. Η χώρα αντιμετώπιζε σοβαρά περιβαλλοντικά προβλήματα, με γυμνά εδάφη γύρω από τις πόλεις λόγω υπερβόσκησης και υλοτομίας. Τα χέρσα χωράφια και η εκτεταμένη αγρανάπαυση οδήγησαν σε χαμηλή γεωργική παραγωγή.

Οι οικονομικές δυνατότητες του κράτους ήταν περιορισμένες, με περιόδους έντονης αστάθειας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί ο ναυτικός αποκλεισμός από Άγγλους και Γάλλους το 1854 (κατά τον Κριμαϊκό πόλεμο), που προκάλεσε πείνα, ασθένειες και ανθρώπινες απώλειες.

Σημαντικό! Η μετακίνηση πληθυσμών από την ύπαιθρο προς τα αστικά κέντρα δε συνοδεύτηκε από αντίστοιχη ανάπτυξη βιομηχανικών ή εμπορικών δραστηριοτήτων, με αποτέλεσμα οι ελληνικές πόλεις να μοιάζουν περισσότερο με "μεγάλα χωριά" σε σύγκριση με τα αναπτυγμένα αστικά κέντρα της Δύσης.