Τόνοι και Πνεύματα στα Αρχαία Ελληνικά
Τα αρχαία ελληνικά έχουν τρεις διαφορετικούς τόνους που δείχνουν πώς ανεβοκατεβαίνει η φωνή μας όταν προφέρουμε μια λέξη. Κάθε τόνος έχει το δικό του σύμβολο και τρόπο προφοράς.
Η οξεία (΄) σημαίνει ότι η φωνή μας ανεβαίνει ψηλά σε αυτή τη συλλαβή. Η βαρεία (`) σημαίνει ότι η φωνή μας πέφτει χαμηλά. Η περισπωμένη (~) είναι ο πιο ιδιαίτερος τόνος - η φωνή μας πρώτα ανεβαίνει και μετά κατεβαίνει στην ίδια συλλαβή.
Υπάρχουν πέντε βασικοί κανόνες τονισμού που θα σε βοηθήσουν να τονίζεις σωστά. Όταν η παραλήγουσα είναι μακρόχρονη και η λήγουσα μακρόχρονη, παίρνει οξεία (όπως στη λέξη μνή-μη). Αν όμως η λήγουσα είναι βραχύχρονη, τότε η παραλήγουσα παίρνει περισπωμένη (όπως στη λέξη οἶ-κος).
Συμβουλή: Θυμήσου ότι η προπαραλήγουσα παίρνει πάντα οξεία και ποτέ περισπωμένη - αυτό είναι ένας απλός κανόνας που δεν έχει εξαιρέσεις!
Όλες οι βραχύχρονες συλλαβές παίρνουν πάντα οξεία όταν τονίζονται. Επίσης, όταν η λήγουσα είναι μακρόχρονη, η προπαραλήγουσα δεν μπορεί να τονιστεί - γι' αυτό λέμε "ὁ ἄν-θρω-πος" αλλά "τοῦ ἀν-θρώ-που".