Η δημιουργία του τραπεζικού συστήματος στην Ελλάδα

Μετά την ίδρυση του ελληνικού κράτους, χρειαζόταν επειγόντως μια κεντρική τράπεζα όπως είχαν οι άλλες δυτικοευρωπαϊκές χώρες. Οι λόγοι ήταν απλοί: το κράτος χρειαζόταν βοήθεια για να διαχειριστεί τα δάνειά του και να εκδώσει χαρτονομίσματα, ενώ οι επιχειρήσεις ήθελαν κεφάλαια χωρίς τοκογλυφικούς όρους.

Το πιστωτικό σύστημα της εποχής ήταν πρωτόγονο και συνδεόταν κυρίως με το εμπόριο σταφίδας. Οι έμποροι δούλευαν σαν τραπεζίτες, αλλά με τοκογλυφικούς όρους - αγόραζαν δηλαδή την αγροτική παραγωγή πριν καν την παράγουν οι αγρότες, με άθλιες τιμές.

Αυτή η κατάσταση απέτρεπε τα ελληνικά κεφάλαια του εξωτερικού να επενδύσουν στη χώρα. Η λύση δεν ήταν απλώς η εξάλειψη της τοκογλυφίας, αλλά η δημιουργία ενός σύγχρονου πιστωτικού συστήματος που θα εξυπηρετούσε συγκεκριμένες κοινωνικές ομάδες.

Το 1841 ιδρύθηκε η Εθνική Τράπεζα με κεφάλαια κυρίως από το εξωτερικό και έντονη κρατική παρουσία. Κύριοι μέτοχοι ήταν ο Ελβετός τραπεζίτης Εϋνάρδος, το ελληνικό κράτος (20% του κεφαλαίου), Έλληνες έμποροι της διασποράς και ξένες προσωπικότητες. Πρώτος διοικητής έγινε ο Γ. Σταύρου, ενώ αργότερα συμμετείχαν και πλούσιοι έμποροι όπως οι Σκουζές και Ράλλης.

Σημαντικό: Ο προσανατολισμός της Εθνικής Τράπεζας στην αρχή ήταν ασαφής λόγω των δύσκολων συνθηκών της ελληνικής οικονομίας.