Το ατομικό πρότυπο του Bohr

Σύμφωνα με τον Bohr, το ηλεκτρόνιο περιστρέφεται γύρω από τον πυρήνα μόνο σε συγκεκριμένες κυκλικές τροχιές, με καθορισμένη απόσταση από τον πυρήνα. Κάθε τροχιά έχει καθορισμένη ενέργεια - η ενέργεια είναι κβαντισμένη. Όσο απομακρύνεται το ηλεκτρόνιο από τον πυρήνα, τόσο αυξάνεται η ενέργειά του.

Όταν το ηλεκτρόνιο αλλάζει ενεργειακή στάθμη, εκπέμπει ή απορροφά ενέργεια με τη μορφή ακτινοβολίας. Η διαφορά ενέργειας μεταξύ των σταθμών υπολογίζεται ως ΔE=Eτελική-Eαρχική=hν, όπου h είναι η σταθερά του Planck και ν η συχνότητα της ακτινοβολίας. Κατά τη διέγερση το άτομο απορροφά φως, ενώ κατά την αποδιέγερση εκπέμπει φως.

💡 Ενδιαφέρον! Η ακτινοβολία εκπέμπεται και απορροφάται σε μικρά "πακέτα" ενέργειας που ονομάζονται φωτόνια - μια επαναστατική ιδέα που άλλαξε την κατανόησή μας για τη φύση του φωτός.

Ο ιοντισμός συμβαίνει όταν το ηλεκτρόνιο απομακρύνεται εντελώς από το ηλεκτροστατικό πεδίο του πυρήνα. Για να γίνει αυτό, απαιτείται συγκεκριμένη ποσότητα ενέργειας που ονομάζεται ενέργεια ιοντισμού.

Φάσματα και Κβαντικοί Αριθμοί

Η ενέργεια ιοντισμού είναι η ελάχιστη ενέργεια που απαιτείται για την απομάκρυνση ενός ηλεκτρονίου από το άτομο που βρίσκεται στη θεμελιώδη κατάσταση. Όταν ένα άτομο εκπέμπει ακτινοβολία, δημιουργεί χαρακτηριστικό φάσμα εκπομπής. Το γραμμικό φάσμα περιέχει μόνο συγκεκριμένα μήκη κύματος που είναι χαρακτηριστικά για κάθε στοιχείο.

Κατά την αποδιέγερση ενός ηλεκτρονίου, μπορεί να υπάρξει απευθείας μετάβαση στη θεμελιώδη κατάσταση (εκπομπή ενός φωτονίου) ή διαδοχικές μεταβάσεις (εκπομπή διαφορετικών φωτονίων). Κάθε μετάβαση αντιστοιχεί σε μια γραμμή στο φάσμα.

Τα μικροσωματίδια, όπως τα ηλεκτρόνια, παρουσιάζουν διττή φύση (κύματος-σωματιδίου). Σύμφωνα με την εξίσωση του de Broglie, λ=h/mu=h/p, κάθε σωματίδιο έχει μήκος κύματος που σχετίζεται με την ορμή του.

💡 Σημαντικό: Η αρχή της αβεβαιότητας του Heisenberg (Δx·Δp ≥ h/2π) μας λέει ότι είναι αδύνατον να προσδιορίσουμε ταυτόχρονα με απόλυτη ακρίβεια τη θέση και την ορμή ενός ηλεκτρονίου. Γι' αυτό μιλάμε για πιθανότητες εύρεσης του ηλεκτρονίου και όχι για συγκεκριμένες θέσεις.

Ατομικά τροχιακά και Κβαντικοί Αριθμοί (Ι)

Τα ατομικά τροχιακά είναι οι κυματοσυναρτήσεις ψ που αποτελούν λύσεις της εξίσωσης Schrödinger για ένα άτομο. Το τετράγωνο της συνάρτησης (ψ²) εκφράζει την πιθανότητα εύρεσης του ηλεκτρονίου σε συγκεκριμένο σημείο του χώρου. Καθώς το ηλεκτρόνιο κινείται με μεγάλη ταχύτητα γύρω από τον πυρήνα, σχηματίζει ένα ηλεκτρονιακό νέφος.

Ο κύριος κβαντικός αριθμός $n$ παίρνει τιμές 1, 2, 3... και καθορίζει:

• Το μέγεθος του ηλεκτρονιακού νέφους
• Την ελάχιστη απόσταση πυρήνα-ηλεκτρονίου
• Σε μεγάλο βαθμό την ενέργεια του ηλεκτρονίου

Ο δευτερεύων κβαντικός αριθμός $l$ παίρνει τιμές 0, 1, 2... μέχρι $n-1$ και καθορίζει:

• Το σχήμα του ηλεκτρονιακού νέφους
• Την άπωση μεταξύ των ηλεκτρονίων
• Συμβάλλει στη διαφοροποίηση της ενέργειας στα πολυηλεκτρονιακά άτομα

💡 Θυμήσου: Οι τιμές του δευτερεύοντος κβαντικού αριθμού l αντιστοιχούν σε συγκεκριμένες υποστιβάδες: l=0 → s, l=1 → p, l=2 → d, l=3 → f, l=4 → g. Κάθε υποστιβάδα έχει διαφορετικό σχήμα τροχιακού!

Ατομικά τροχιακά και Κβαντικοί Αριθμοί (ΙΙ)

Υποστιβάδα ή υποφλοιός ονομάζεται το σύνολο των ατομικών τροχιακών που έχουν τις ίδιες τιμές κβαντικών αριθμών n και l. Κάθε συνδυασμός n και l καθορίζει μια υποστιβάδα με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά.

Ο μαγνητικός κβαντικός αριθμός (ml) παίρνει τιμές από -l έως +l και καθορίζει τον προσανατολισμό του ηλεκτρονιακού νέφους στους άξονες x, y, z. Για παράδειγμα, στην υποστιβάδα p $l=1$ υπάρχουν τρία τροχιακά $ml = -1, 0, +1$, ενώ στην υποστιβάδα d $l=2$ υπάρχουν πέντε τροχιακά $ml = -2, -1, 0, +1, +2$.

Ο κβαντικός αριθμός του σπιν (ms) παίρνει μόνο τις τιμές +½ ή -½ και καθορίζει την ιδιοπεριστροφή του ηλεκτρονίου. Είναι ανεξάρτητος από τους άλλους κβαντικούς αριθμούς.

💡 Αξίζει να προσέξεις: Τα s τροχιακά έχουν σφαιρική συμμετρία, που σημαίνει ότι η πιθανότητα εύρεσης του ηλεκτρονίου σε ορισμένη απόσταση από τον πυρήνα είναι ανεξάρτητη από την κατεύθυνση. Αντίθετα, τα p, d και f τροχιακά έχουν συγκεκριμένες κατευθύνσεις και σχήματα!

Για να προσδιορίσουμε πλήρως ένα ηλεκτρόνιο σε ένα άτομο, χρειαζόμαστε και τους τέσσερις κβαντικούς αριθμούς: n (στιβάδα), l (υποστιβάδα), ml (τροχιακό) και ms (σπιν).