Διαλυτότητα και Είδη Διαλυμάτων

Η διαλυτότητα διαφέρει από την περιεκτικότητα. Ενώ η περιεκτικότητα αφορά τη σχέση ύλης + ύλης ουσίας, η διαλυτότητα εκφράζεται σε g διαλυμένης ουσίας ανά 100g διαλύτη (συνήθως νερού).

Για παράδειγμα, αν έχουμε 20g ζάχαρης σε 200g νερού, η διαλυτότητα είναι 10g ζάχαρης/100g H₂O. Αυτό βρίσκεται εύκολα με μια απλή αναγωγή στα 100g διαλύτη.

Τα διαλύματα χωρίζονται σε τρεις βασικούς τύπους:

• Κορεσμένο διάλυμα: περιέχει τη μέγιστη ποσότητα διαλυμένης ουσίας
• Άκορεστο διάλυμα: περιέχει μικρότερη ποσότητα από τη μέγιστη δυνατή
• Υπερκορεσμένο διάλυμα: περιέχει περισσότερη ποσότητα από τη μέγιστη, με αποτέλεσμα να εμφανίζεται ίζημα

💡 Χρήσιμη συμβουλή: Για να καταλάβεις αν ένα διάλυμα είναι κορεσμένο, άκορεστο ή υπερκορεσμένο, σύγκρινε την ποσότητα της διαλυμένης ουσίας με την τιμή διαλυτότητας στις συγκεκριμένες συνθήκες.

Παράγοντες που Επηρεάζουν τη Διαλυτότητα

Η διαλυτότητα μιας ουσίας επηρεάζεται από διάφορους παράγοντες. Οι σημαντικότεροι είναι η θερμοκρασία, η φύση του διαλύτη και για τα αέρια, η πίεση.

Για τα στερεά, η αύξηση της θερμοκρασίας συνήθως αυξάνει τη διαλυτότητα. Αυτό φαίνεται στο διάγραμμα όπου η διαλυτότητα στους 10°C είναι 5g/100g H₂O, ενώ στους 20°C αυξάνεται σε 10g/100g H₂O.

Για τα αέρια, ισχύει το αντίθετο: η αύξηση της θερμοκρασίας συνήθως μειώνει τη διαλυτότητά τους. Για παράδειγμα, στους 10°C η διαλυτότητα είναι 20g/100g H₂O, ενώ στους 30°C πέφτει στα 5g/100g H₂O.

🔍 Σημαντικό: Η διαλυτότητα των αερίων αυξάνεται με την αύξηση της πίεσης, κάτι που δεν ισχύει για τα στερεά. Αυτός είναι ο λόγος που τα αναψυκτικά χάνουν το αέριο όταν ανοίγουμε το καπάκι!