Η Μεγάλη Αναζήτηση του Γενετικού Υλικού

Φαντάσου ότι μέχρι το 1944 οι επιστήμονες δεν ήξεραν τι ακριβώς κουβαλάει τις γενετικές πληροφορίες! Το DNA είχε ανακαλυφθεί από το 1869, αλλά όλοι πίστευαν ότι οι πρωτεΐνες ήταν το γενετικό υλικό.

Η λογική τους φαινόταν σωστή: οι πρωτεΐνες φτιάχνονται από 20 διαφορετικά αμινοξέα και έχουν τεράστια ποικιλομορφία, ενώ το DNA έχει μόνο 4 νουκλεοτίδια. Πώς θα μπορούσε κάτι τόσο "απλό" να κρατάει όλη την πολυπλοκότητα της ζωής;

Τρία επαναστατικά πειράματα θα άλλαζαν για πάντα αυτή την αντίληψη και θα αποκάλυπταν την αλήθεια.

Σκέψου: Γιατί οι επιστήμονες πίστευαν ότι οι πρωτεΐνες είναι το γενετικό υλικό; Η απάντηση κρύβεται στην ποικιλομορφία!

Το Πείραμα του Griffith (1928) - Ο Μυστηριώδης Μετασχηματισμός

Ο Griffith δούλευε με δύο στελέχη βακτηρίων που προκαλούν πνευμονία. Το παθογόνο στέλεχος είχε προστατευτικό κάλυμμα και σκότωνε τα ποντικάκια, ενώ το μη παθογόνο δεν είχε κάλυμμα και τα ποντικάκια έμεναν ζωντανά.

Όταν σκότωσε τα παθογόνα βακτήρια με θερμότητα και τα ενέσε σε ποντικάκια, δεν τους έκανε τίποτα. Όμως όταν ανάμειξε νεκρά παθογόνα με ζωντανά μη παθογόνα βακτήρια, τα ποντικάκια πέθαναν!

Κάτι από τα νεκρά βακτήρια είχε "διδάξει" τα ζωντανά να γίνουν παθογόνα. Αυτό το φαινόμενο ονομάστηκε μετασχηματισμός. Αλλά τι ακριβώς προκαλούσε αυτή την αλλαγή; Ο Griffith δεν μπόρεσε να δώσει απάντηση.

Βιοχημικά Στοιχεία και Βασικοί Ορισμοί

Πριν προχωρήσουμε στα επόμενα πειράματα, ας δούμε τι είχαν παρατηρήσει οι επιστήμονες για το DNA:

Η ποσότητα DNA σε κάθε οργανισμό παραμένει σταθερή και δε μεταβάλλεται από το περιβάλλον. Όλα τα κύτταρα ενός οργανισμού (καρδιά, ήπαρ, σπλήνα) έχουν την ίδια ποσότητα DNA.

Οι γαμέτες (σπερματοζωάρια και ωάρια) περιέχουν τη μισή ποσότητα DNA από τα υπόλοιπα κύτταρα. Γενικά, όσο πιο εξελιγμένος είναι ο οργανισμός, τόσο περισσότερο DNA έχει.

Χρήσιμοι όροι:

• Αποικία: ομάδα μικροοργανισμών που προέρχονται από ένα κύτταρο
• In vivo: πείραμα σε ζωντανό οργανισμό
• In vitro: πείραμα στο εργαστήριο (δοκιμαστικός σωλήνας)

Συμβουλή: Θυμήσου ότι οι γαμέτες έχουν τη μισή ποσότητα DNA - αυτό θα σε βοηθήσει και σε άλλα κεφάλαια!

Το Πείραμα Avery-MacLeod-McCarty (1944) - Η Μεγάλη Αποκάλυψη

Το 1944, η ομάδα των Avery, MacLeod και McCarty αποφάσισε να λύσει το μυστήριο του Griffith. Επανέλαβε το πείραμα in vitro (στο εργαστήριο) και έκανε κάτι έξυπνο.

Διαχώρισε τα συστατικά των νεκρών βακτηρίων σε ξεχωριστές ομάδες: υδατάνθρακες, πρωτεΐνες, λιπίδια, RNA και DNA. Στη συνέχεια δοκίμασε κάθε ομάδα ξεχωριστά για να δει ποια προκαλεί μετασχηματισμό.

Το αποτέλεσμα ήταν καταπληκτικό: μόνο το DNA μπορούσε να μετασχηματίσει τα αδρά βακτήρια σε λεία! Αυτό ήταν η πρώτη ισχυρή ένδειξη ότι το DNA, και όχι οι πρωτεΐνες, είναι το γενετικό υλικό.

Η Δομή του Νουκλεοτιδίου

Κάθε νουκλεοτίδιο αποτελείται από τρία μέρη: τη δεοξυριβόζη (πεντόζη), μια φωσφορική ομάδα και μια αζωτούχα βάση (A, T, G, C).

Ο 3'-5' Φωσφοδιεστερικός Δεσμός και η Διπλή Έλικα

Τα νουκλεοτίδια ενώνονται μεταξύ τους με τον 3'-5' φωσφοδιεστερικό δεσμό. Αυτός σχηματίζεται μεταξύ του υδροξυλίου του 3' άνθρακα ενός νουκλεοτιδίου και της φωσφορικής ομάδας του 5' άνθρακα του επόμενου.

Έτσι δημιουργείται μια πολυνουκλεοτιδική αλυσίδα με συγκεκριμένο προσανατολισμό 5'-3'. Το πρώτο νουκλεοτίδιο έχει ελεύθερη φωσφορική ομάδα στον 5' άνθρακα, ενώ το τελευταίο έχει ελεύθερο υδροξύλιο στον 3'.

Στο DNA παρατηρήθηκε κάτι περίεργο: ο αριθμός των A ήταν πάντα ίσος με των T, και ο αριθμός των G ίσος με των C. Αυτή η συμπληρωματικότητα βάσεων (A≡T και G≡C) ήταν το κλειδί για την κατανόηση της δομής του DNA.

Το 1953, οι Watson και Crick διατύπωσαν το μοντέλο της διπλής έλικας - η μεγαλύτερη βιολογική ανακάλυψη του 20ού αιώνα!

Θυμήσου: Η συμπληρωματικότητα A-T και G-C είναι θεμελιώδης για την αντιγραφή και την επιδιόρθωση του DNA!

Το Μοντέλο της Διπλής Έλικας Watson-Crick

Το μοντέλο της διπλής έλικας αποκάλυψε την τρισδιάστατη δομή του DNA και εξήγησε γιατί είναι το ιδανικό γενετικό υλικό:

Το DNA αποτελείται από δύο αντιπαράλληλες αλυσίδες που σχηματίζουν δεξιόστραφη διπλή έλικα. Οι αλυσίδες έχουν αντίθετο προσανατολισμό (το 3' άκρο της μιας είναι απέναντι από το 5' της άλλης).

Το σταθερό σκελετό (φωσφορική ομάδα-δεοξυριβόζη) είναι υδρόφιλο και βρίσκεται εξωτερικά. Οι αζωτούχες βάσεις είναι υδρόφοβες και βρίσκονται στο εσωτερικό, συνδεδεμένες με δεσμούς υδρογόνου.

Η αδενίνη συνδέεται με θυμίνη με 2 δεσμούς υδρογόνου, ενώ η γουανίνη με κυτοσίνη με 3 δεσμούς υδρογόνου. Αυτή η συμπληρωματικότητα επιτρέπει σε κάθε αλυσίδα να λειτουργεί ως καλούπι για τη σύνθεση της άλλης.

Κλειδί επιτυχίας: Η συμπληρωματικότητα εξασφαλίζει την πιστή αντιγραφή του DNA - βάση για την κληρονομικότητα!

Το Πείραμα Hershey-Chase (1952) - Η Οριστική Επιβεβαίωση

Οι Hershey και Chase έδωσαν την τελική απόδειξη μελετώντας τους βακτηριοφάγους (ιούς που μολύνουν βακτήρια). Χρησιμοποίησαν δύο ραδιενεργά ισότοπα:

• ³⁵S που ενσωματώνεται μόνο στις πρωτεΐνες
• ³²P που ενσωματώνεται μόνο στο DNA

Όταν οι φάγοι μόλυναν τα βακτήρια, μόνο το DNA (με ³²P) εισήλθε στα βακτηριακά κύτταρα και έδωσε τις εντολές για παραγωγή νέων φάγων. Οι πρωτεΐνες έμειναν έξω!

Οι Λειτουργίες του DNA

Το DNA έχει τρεις βασικές λειτουργίες:

1. Αποθήκευση γενετικής πληροφορίας σε γονίδια
2. Διατήρηση και μεταβίβαση πληροφοριών μέσω αυτοδιπλασιασμού
3. Έκφραση γενετικών πληροφοριών μέσω σύνθεσης πρωτεϊνών

Το γονιδίωμα είναι όλο το γενετικό υλικό ενός κυττάρου. Τα απλοειδή κύτταρα έχουν ένα αντίγραφο, ενώ τα διπλοειδή έχουν δύο.

Γενετικό Υλικό Προκαρυωτικών Κυττάρων

Τα βακτήρια έχουν απλούστερη οργάνωση του γενετικού υλικού από εμάς. Το κύριο βακτηριακό DNA είναι ένα κυκλικό, δίκλωνο μόριο μήκους περίπου 1mm που αναδιπλώνεται και γίνεται μόλις 1μm!

Επιπλέον, πολλά βακτήρια έχουν πλασμίδια - μικρότερα κυκλικά μόρια DNA που αντιγράφονται ανεξάρτητα. Τα πλασμίδια είναι πολύ σημαντικά γιατί:

• Περιέχουν γονίδια ανθεκτικότητας σε αντιβιοτικά
• Βοηθούν στη μεταφορά γενετικού υλικού μεταξύ βακτηρίων
• Μπορούν να ανταλλάσσουν γενετικό υλικό με το κύριο DNA
• Προσθέτουν νέες ιδιότητες στα βακτήρια

Αυτή η ευελιξία εξηγεί γιατί τα βακτήρια προσαρμόζονται τόσο γρήγορα στις αλλαγές (όπως στα αντιβιοτικά)!

Προσοχή: Η ικανότητα των πλασμιδίων να μεταφέρουν ανθεκτικότητα σε αντιβιοτικά είναι σοβαρό πρόβλημα δημόσιας υγείας!

Γενετικό Υλικό Ευκαρυωτικών - Το Δικό μας DNA

Το δικό μας DNA είναι πολύ πιο πολύπλοκο! Αντί για ένα κυκλικό μόριο, έχουμε πολλά γραμμικά μόρια DNA που σχηματίζουν τα χρωμοσώματα. Στον άνθρωπο, το συνολικό DNA έχει μήκος περίπου 2 μέτρα και πρέπει να χωρέσει σε πυρήνα διαμέτρου μόλις 10μm!

Αυτό επιτυγχάνεται με την οργάνωση σε νουκλεοσώματα - τη βασική μονάδα πακεταρίσματος της χρωματίνης. Κάθε νουκλεόσωμα αποτελείται από:

• 146 ζεύγη βάσεων DNA τυλιγμένα γύρω από
• Οκτώ μόρια ιστονών (ειδικές πρωτεΐνες)

Τα νουκλεοσώματα μοιάζουν με "χάντρες σε κομπολόγι" στο ηλεκτρονικό μικροσκόπιο. Στη συνέχεια αναδιπλώνονται περαιτέρω και σχηματίζουν τα ινίδια χρωματίνης.

Στη μεσόφαση, η χρωματίνη είναι χαλαρή και δε διακρίνεται ως ξεχωριστές δομές. Όταν όμως το κύτταρο διαιρείται, τα χρωμοσώματα συσπειρώνονται μέγιστα και γίνονται ορατά!

Χρωμοσώματα και Κυτταρική Διαίρεση

Μετά την αντιγραφή του DNA, κάθε χρωμόσωμα αποτελείται από δύο όμοια αντίγραφα που ονομάζονται αδελφές χρωματίδες. Αυτές συγκρατούνται από μια ειδική δομή, το κεντρομερίδιο.

Στην κυτταρική διαίρεση, τα χρωμοσώματα συσπειρώνονται μέγιστα και γίνονται μεταφασικά χρωμοσώματα - εύκολα ορατά στο μικροσκόπιο. Το κεντρομερίδιο διαιρεί κάθε χρωματίδα σε δύο βραχίονες (έναν μεγάλο και έναν μικρό).

Στο τέλος της διαίρεσης, κάθε νέο κύτταρο παίρνει μία χρωματίδα από κάθε ζεύγος, εξασφαλίζοντας ότι θα έχει το ίδιο γενετικό υλικό με το αρχικό κύτταρο.

Ο καρυότυπος είναι η απεικόνιση όλων των χρωμοσωμάτων ταξινομημένων κατά μέγεθος. Στον άνθρωπο έχουμε 23 ζεύγη χρωμοσωμάτων (συνολικά 46).

Tip για εξετάσεις: Θυμήσου ότι "αδελφές χρωματίδες" = δύο όμοια αντίγραφα ενωμένα στο κεντρομερίδιο!